Kadınım ( Bir Tanju Okan Efsanesi )

Eşyalar toplanmış seninle birlikte Anılar saçılmış odaya, her yere Sevdiğim o koku yok artık bu evde Sen

Kıyıda köşede gülüşün kaybolmuş Nolur terk etme, yalnızlık çok acı Bu renksiz dünyayı sevmiştik birlikte Sen, kadınım

Kadınım

Hatırla o günü, karşıki sokakta Seni öptüğümü ilk defa hayatta Kollarımda benim ilkbahar sabahım Sen

Sönmüş bak ışıklar, ev nasıl karanlık O ilk, aydınlık yuvamız soğumuş Geceler bitmiyor, ağlıyorum artık Sen, kadınım

Kadınım

Eşyalar toplanmış seninle birlikte Anılar saçılmış odaya, her yere Sevdiğim o koku yok artık bu evde Sen

Masamız köşede öylece duruyor Bardaklar boşalmış, her biri bir yerde Sanki hepsi hasret senin nefesine Sen, kadınım

Kadınım

Bana bıraktığın bütün bu hayatın Yaşanan aşkların değeri yok artık Ben sensiz olamam, artık anlıyorum Sen Şimdi çok yalnızım, n′olur kal benimle O kapıyı kapat, elini ver bana Dışarıda yalnız üşüyorsun Sen, kadınım

Kadınım

Beste ve Şarkı Sözleri: Alain Yves Reginald Goraguer, Mehmet Teoman